Daar zit je dan – het ene moment Tevreden Proostend in het Restaurant op de afloop van de wedstrijd, het andere moment aangewezen als de verslaggever van diezelfde wedstrijd, met als bijkomende opdracht de kernwoorden “TPR” en “Plus” te gebruiken. Klinkt leuk, en met TPR valt te leven, maar hoe op een creatieve manier het woord “Plus” te gebruiken? Dat bleek toch wat lastiger. Af en toe is het woord wel in onderstaande tekst te vinden (merkwaardige zinswendingen verraden wel waar).
Vooraf gaf Remco al aan dat als we serieus iets van dit seizoen wilden maken, we deze wedstrijd wel zouden moeten winnen. No pressure, aan dit team zijn zulke woorden niet besteed. Maar ik hoef niet geheimzinnig te doen over of het gelukt is, want dat heb ik al gespoild.
De aanloop naar de wedstrijd was wel aardig. Koen gaf aan liever met zwart te willen spelen, en liefst op een hoog bord. Ondergetekende gaf aan geen bezwaar te hebben tegen wit, en Theo vond het ook prima met zwart op bord 4 te spelen. Teamleider Plus Remco nam vervolgens dit voorstel over en paste de opstelling aan, wat een uitstekend besluit bleek. En democratie op zijn best.
Goed, dan de wedstrijd zelf. Voor de chronologische volgorde heb ik niet goed genoeg opgelet, dus dan maar op omgekeerde bordvolgorde. Wie de partijen wil naspelen, kan trouwens terecht op de site van Almere.
Van de partij van Alain heb ik niet veel begrepen. Hij kwam enigszins verdacht uit de opening, maar daarna ging het alleen maar bergop: zijn stukken werden steeds beter – je zou kunnen zeggen dat Alain steeds weer Territorium Penetrerende Richtpunten wist te vinden – en dat gold bepaald niet voor (de stukken van) zijn tegenstander. Een mooi punt.
Remco had de gehele partij het betere van het spel. Af en toe een mindere keuze, maar dan vervlakte het even tot hij snel daarna weer het voordeel terugkreeg. Zwart verdedigde maar – een knockout wist Remco echter niet te vinden. Vlak na de tijdnoodfase leek hij nog even een pion te winnen, maar helaas moest hij die weer inleveren en was remise uiteindelijk een terechte uitslag.
Twee momenten uit deze partij.
Remco wilde hier de zwarte koning in het centrum houden, en probeerde dat met 14. Dd4 c5 15. Dh4. Maar na 15. … Pg6 16. Dh3 (16. Dh6 was beter) raakte hij zijn voordeel kwijt. Na het veel normalere 14. De2 dreigt er echter van alles (dxe6, Ld4, …) zodat zwart wel iets anders aan zijn hoofd heeft dan rokeren.
In tijdnood, en afgeleid door een discussie over een gevallen vlag op het naastgelegen bord, leek de zwarte stelling klaar voor de sloop. Zwart kan echter lastige schaakjes geven. 34. Pd5 verhinderde dat, maar 34. … Tf7 loste de zwarte problemen op (… Dd1 zit in de stelling). 34. Kc2 was echter sterk, het dreigt Df3 waarna het zwarte paard geen velden meer heeft. Dat zou zwart, spelend op increments, voor een lastige opgave hebben gesteld. Op 34. … h6 (om het paard een vluchtveld te geven) zou 35. Pd5 wel beslissend zijn geweest. Maar al met al was remise wel een Totaal Prima Resultaat.
Bij Marc ging het in het begin gelijk op. Op een moment bracht zijn tegenstander met Lh3 een vervelende penning in de stelling, waarna Marc een kwaliteit voor een pion offerde en hoopte te profiteren (mede met zijn witveldige loper) van de zwaktes rond de vijandige koning. De witspeler koos er daarom voor zich verdedigend op te stellen, waardoor een doorbraak niet mogelijk was. De partij eindigde in remise door zetherhaling.
Wouter werd door de openingskeuze van zijn tegenstander tot wanhoop gedreven. Het leverde een positioneel gevecht op waarin hij het gevoel had steeds net iets minder te staan. Zo zat hij een half uur te puzzelen op een vermeende aanval – een Tricky Plan voor Resultaat? – maar kwam er na de partij achter dat zijn tegenstander die mogelijkheid nooit serieus had overwogen. Verschrikkelijk, die [opening]-spelers… (Hier wordt Terdege met Privacy Rekening gehouden en geen gevoelige informatie gedeeld.) De dreigingen bleken echter vooral positionele manoeuvres en minder concreet dan aanvankelijk gedacht. Nadat hij alles had geneutraliseerd, kreeg Wouter zelfs een prettige stelling. Gezien de situatie op de andere borden koos hij verstandig voor zetherhaling.
Theo en zijn tegenstander moesten al snel hun eigen weg gaan. In de opening verzuimde de witspeler met g4 ruimte te pakken, met leuk voordeel. Het vervolg was een schoolvoorbeeld van hoe hard het kan misgaan na
één onnauwkeurigheid. Wits loper kwam op d4 terecht en had ineens geen velden meer na … Db4. Dekken hielp niets, dus leek ruilen op e5 nog de beste optie. Vervolgens was het echter de toren die daar in de problemen kwam, en geen velden meer overhield wegens een dreiging van damewinst. Het was een verrassend snelle winst.
De partij van Richard veranderde al heel snel in een spannende en totaal onduidelijke stelling, waar ik weinig van begreep. Helaas bleek Richard’s paard op d7 een te ver vooruit geschoven voorpost, die het contact met de andere troepen kwijt raakte. Boven het paard pakten donkere wolken zich samen waartegen zelfs een parapluscherm geen redding kon bieden. En helaas moest Richard de strijd staken.
Onze zeer gewaardeerde invaller Koen (door een niet nader te noemen teamlid een minvaller genoemd, maar dat vermeld ik hier enkel om wat tegenwicht aan het plus te bieden) kwam comfortabel uit de opening maar koos een matige voortzetting die gelijkspel opleverde. Zijn tegenstander bracht zichzelf vervolgens in de problemen, maar Koen gaf onder tijdsdruk het voordeel weg en kwam in een lastig eindspel terecht. Maar dat behandelde zijn tegenstander niet goed waarna hij weer veel beter stond. Hij wikkelde vervolgens, zichzelf kwellend, af naar een dame-eindspel met een pion meer. Volgens de computer gewonnen, maar Koen zag het niet en dat was in deze wedstrijd ook niet nodig. De pro’s en cons waren uiteindelijk in deze partij dus in evenwicht. Koen was na afloop niet echt te spreken over de partij, waarvan (vrij geparafraseerd) een hond nog geen hap lust.
Mijn tegenstander speelde vanuit de opening enigszins passief. Na dat twijfelachtige spel kon ik mijn voordeel steeds verder uitbouwen en in onderstaande stelling had ik al kunnen incasseren.
Hier speelde ik 17. Tf3 waarna ik prima stond. Maar veel overtuigender was 17. Lxh3 Dxh3 18. Pxe7+ Lxe7 19. Pf5. Slaan op d3 gaat niet vanwege het tussendoor slaan op e7 met schaak, dus had zwart stukverlies moeten voorkomen met 19. … Dg4+ 20. Kh1 Lf6 21. Lxf6 Pxf6. Maar dan heeft de zwarte dame geen vluchtroute meer, en kan wit de dame vangen beginnende met 22. Tf3. Gelukkig behield ik een zeer dominante stelling. In de tijdnoodfase verkoos ik om praktische redenen ervoor af te wikkelen naar een toreneindspel met een pion meer en dat leidde naar deze stelling.
Als dit geen pluspion meer is… Tijdens de partij realiseerde ik het me niet, maar achteraf besefte ik dat mijn koning hier een Typische Promenade Royal werd. Vanuit het beschutte h1 vertrok hij voor een stapsgewijze en rechtlijnige wandeling naar het eindpunt b7: 40. Kg2 Kg6 41. Kf3 Kf6 42. e4 fxe4+ 43. Kxe4 g5 44. fxg5+ hxg5 45. h3 (45. d6 durfde ik nog niet zo goed, maar het kon al) 45. … Th8 46. d6 Th4+ 47. Kd5 Txh3 48. Kc6 Tc3+ 49. Kb7 en het punt was binnen. Na deze wandeling wandelde de koning via a8 nog even door naar een supermarkt in de buurt waarvan u de naam wel kunt raden.
Voor wie niet meegeteld heeft: de hierboven vermelde bordenwissel leverde dus 2,5 uit 3 op! Al met al dus een wedstrijd die niet verkeerd uitpakte voor de TPR van het team. Maar zulke bespiegelingen zijn aan dit team niet (of hooguit een beetje) besteed.
Verslag: Daan Holtackers