Meestal gaat een reis richting het zuiden gepaard met een overschot aan zon. Zon, warmte, ijskoude cerveza met een plankje tapas. Maar niet voor onze koele Ernèmmers uit de Rijnstad. Louter regen, wind en nog meer regen werd geserveerd op een al koude novembermiddag. Waar het zestal treingangers, al sjokkend door de Limburgse plassen, vol moed richting wijkcentrum Tegelarijveld wandelden bleek dit niet voor iedereen haalbaar…

Koen had meer verwacht van zijn debuut op bord 1. Na een treinreis van ruim 2 uur en wandeling van 40 minuten bleek de Duitse kopman niet op tijd vertrokken vanuit huis. File’s op de zaterdagmiddag zie je inderdaad niet aankomen. K*t voor Koen, maar goed voor het Arnhemse: 0-1.

Ruud slaagde er helaas niet in om nog verder uit te lopen op één van de titelkandidaten. Ruud kwam nog wel aardig uit de opening maar verspeelde daarna simpel een centrumpion. De stelling die overbleef gaf te weinig aanknopingspunten om tegenspel te creëren. Zijn tegenstander bood hem ook geen enkele kans daartoe. Het werd daarmee een kansloos verhaal. Een mislukte invalbeurt derhalve. 1-1

Hans had een lastige middag aan bord 5 tegen de sterke teamleider Utama. Het plan, aldus Hans, lag voor de hand: “wit een goed resultaat neerzetten”. Hans’ creatieve opening werd al snel gekraakt door zwart.Wit moest al snel het initiatief aan de opponent overlaten na een mindere zet. In het vervolg kwam Hans niet aan te pas en hield zwart de druk goed vast. 2-1

Theo kwam vol overtuiging naar mij toe: “Bent, een omgekeerde Retì met zwart. Dd8-c7-b8-a8. En het staat!”. Niet de beoordeling die ik in mijn hoofd hat na het zien van Theo’s bord, maar hij kent zijn systeempjes over het algemeen goed. Niets aan de hand, bleek al snel. Daarna gaf T-O pardoes een pion weg in een gelijke stelling met kansen voor beide kante. Na pak ’n beet 8 à 10 minuten van zijn bedenktijd gebruikt te hebben om te herstellen en weer door te gaan om vervolgens weer een pion weg te geven. Stukken retour de doos in. 3-1

Wouter kan zijn gevoel als geen ander uiten: Impressie: soms weet ik niet wat me bezielt. Als ik mag kiezen tussen een chaotische partij of een positionele partij, kies ik altijd voor het eerste. Maar nu had ik de keuze tussen een langzame partij met een klein minnetje of een groot nadeel. Waarom koos ik toch voor het laatste. Adrenalinekick? Ik werd vlot weggecombineerd… 4-1.

Richard’s moedige opening had niet het gewenste effect. Tegenstander Eduard Coenen, voor de doorgewinterde toernooispeler een bekend gezicht door het bezoeken van vrijwel elk toernooi op de schaakagenda, wist hier wel raad mee. Na een positionele wals stond Richard erg gedrukt. Net op het moment dat Eduard kon verzilveren in een P vs L eindspel (zij het met een leger aan pionnen voor beiden) bleek Richard uitgekeken te zijn op zijn loper. Studie-achtig kwam wit in een zugzwang, en bleek het eerste “echte” punt gescoord te zijn! 4-2.

Bent was een tikkeltje ongeduldig. Een onorthodoxe Dd1-Dd2-Df2 manoeuvre tegen het Frans had niet het geplande effect. Tsja, wat doe je dan? Dan maar een foutief torenoffer op zet 10 met Txd5. Net genoeg stof in de ogen van tegenstander Jan van Mechelen bleek, waardoor Bent kon ontsnappen met P+2p tegen T. Na een aantal kansen gehad te maken om dit gelijk uit te maken restte een lastig eindspel.
In onderstaande stelling leek zwart eindelijk de remisehaven bereikt te hebben. Zwart lijkt beide pionnen altijd net tegen te houden maar gelukkig had bleek er een een sneaky, laatste poging:

Pd2!! Kxd2 b4. De toren is voor altijd gebonden aan pion d7 waardoor ik ongeschonden promotieveld b8 kan bereiken. Zwart had het Toren vs Dame eindspel nog kunnen proberen maar had genoeg gezien. 4-3

Marc had de zware last gekregen het laatste punt te scoren. Marc’s zwarte koning was een populaire jongen maar had geen interesse in wit’s avances. De stukoffers werden maar al te graag geaccepteerd door Marc. Het behalen van de tijdcontrole bracht de rust terug in het zwarte kamp en het punt kon geteld worden. 4-4. In de Roersche binnenstad werd het matchpunt gevierd tot in de late uurtjes… Dit smaakt naar meer!

Verslag: Bent Schleipfenbauer

Mijn eigen partij was als eerste klaar. Na 31 zetten waarin helemaal niks gebeurde en waarin geen van beide spelers ook maar iets van voordeel wist te behalen, besloten mijn tegenstander en ik dat het wel mooi was geweest.

Op bord 1 wist Remco geen raad met de nijlpaardopening die zijn tegenstander op het bord zette. Hij kwam al vrij snel in een lastige stelling terecht en moest het na een paar uur opgeven. Geen schande, gezien het ratingverschil van bijna 300 punten. Zuid Limburg pakte hiermee de leiding.

Die verliespartij werd gevolgd door vier remises. Bent had op bord 2 een veelbelovende stelling met een pion meer. Hij dacht het af te maken met een paardvork op wits dame en toren, maar zijn tegenstander vond een tactische zet waarmee hij tegenspel creëerde. Ineens moest Bent oppassen dat hij niet mat ging. Hij wist de dames van het bord te krijgen en wikkelde af naar een gelijk toreneindspel. Kort daarna besloten beide spelers er een puntendeling van te maken.

Sjoerd speelde een avontuurlijke partij en offerde twee pionnen voor activiteit. Dat leverde hem een goede stelling op, maar helaas kon hij zijn voordeel niet verzilveren. Achteraf bleek dat er een kans was om materiaal te winnen, maar beide spelers hadden dat over het hoofd gezien. De partij eindigde uiteindelijk met eeuwig schaak.

Paul kreeg een Morragambiet tegen, waar hij geen ervaring mee had. Hij kwam al snel minder te staan en had een flinke achterstand op de klok. In het middenspel wist hij zich echter terug te vechten in de partij en na zettenherhaling werd het alsnog remise.

Op bord 6 begon Hans met een voorsprong van twintig minuten op de klok, omdat zijn tegenstander in Klimmen stond te wachten, denkende dat de wedstrijd daar gespeeld zou worden. Dat voordeel was snel weer verdwenen omdat Hans besloot om van zijn gebruikelijke repertoire af te wijken. Hij koos voor het Russisch, besteedde veel tijd aan de opening, maar wist zich goed door een lastige stelling heen te worstelen en kwam een pion voor. Door tijdnood bood hij remise aan in een lastig paardeneindspel. Daarmee kwam de stand op 3.5-2.5.

Ben stond op bord 7 een pion achter in een moeilijk eindspel. Volgens de engine was het met perfect spel nog remise, maar ondanks dat Ben de laatste tijd flink aan zijn eindspelen werkt, heeft hij nog niet het niveau van Stockfish bereikt. Jan Fober wist uiteindelijk van Ben te winnen en bezorgde Zuid Limburg daarmee de twee matchpunten.

Alleen teamleider Theo was nog bezig. Hij redde de eer van ASV nog een beetje door na lang zwoegen een eindspel met drie pionnen en een paard tegen vier pionnen en een loper om te toveren tot een gewonnen pionneneindspel. Daardoor werd de eindstand 4.5-3.5 in het voordeel van de thuisploeg.

De teamleider was na afloop niet te spreken over de inzet van zijn team. Er werd volgens hem te makkelijk remise gespeeld en van echte strijdlust was weinig te merken. Tijdens het etentje voerde hij daarom een nieuwe regel in: wie als eerste in minder dan 40 zetten remise speelt, moet het verslag schrijven.

Verslag: Marc Sterk

“We moeten het niveau dat we halen gaan omzetten in klinkende munt, in punten, wij moeten omhoog kijken en met dat gevoel reizen we af naar Roermond, want dit team heeft karakter, want de jongens vechten voor elkaar en iedereen is topfit en daarom gaan we deze wedstrijd zeker weten thuis brengen, want je kunt wel denken dat Roermond bovenaan staat, maar dat komt omdat ze nog niet tegen onze jongens hebben gespeeld en daarom zeg ik, bekijk het nou eens vanuit een andere hoek, want de jongens zijn scherp, gretig en zitten er bovenop, wat ik donderdag al in de training zag en vergeet niet, we hebben een ploeg met scorend vermogen, dus we moeten gewoon een punt meer scoren en natuurlijk, de sterkte van de ploeg wordt door de zwakste speler bepaald, maar die hebben we niet, omdat alleen sterke spelers weten wat hun zwakte is en schaken een spelletje is waarbij de sterkste speler niet altijd wint, waardoor we in die fase verkeren, waarin we zitten.”

Dit rake antwoord inspireerde mij tot een minirapportage, waarin ik mijn teamgenoten vroeg elke partij in één zin samen te vatten. In de beperking toont zich de meester.

Dezelfde Bent (1-0) kwam in de typering van zijn partij met het magische inzicht van de zesde rij: “Ik schoot in de opening een bok, waardoor ik mijn tegenstander een pion en het loperpaar gunde en mijzelf opscheepte met een dramatische stelling, maar door mijn koning naar de zesde rij te spelen won ik alsnog de partij.”

Marc (0-1)  is een man van weinig woorden, dus hij kon goed uit de voeten met de opdracht zijn partij beknopt te karakteriseren: “Ik kwam een beetje klem te zitten”.

Trump en Faber besturen vanuit het principe Flood the Zone. Wouter (0-1) was hen jaren voor: “Ik creëerde zoveel mogelijk chaos om mijn tegenstander in verwarring te brengen en dwong hem tot een kwaliteitsoffer, waarmee ik hem uitnodigde de mooiste partij in tien jaar te spelen”.

Frank (½-½) ging in zijn bijdrage niet in op zijn partij, maar op zijn bijzondere positie: “Vroeger was ik Frank, de schaker uit Limburg die iedereen vreesde en die het aandurfde de allerbeste schakers de Aljechin voor te schotelen, maar tegenwoordig ben ik de Adri van de Poel van ASV3 en sta ik in de schaduw van mijn zoon, die mij nu definitief heeft overschaduwd en tegen wie ik met bewondering opkijk, vanuit een lager bord, die ik in zijn jongste jaren van toernooi naar toernooi heb gereden, het brood uit mijn mond heb gespaard om theorieboeken aan te schaffen die hij nooit heeft ingekeken, omdat hij denkt dat hij hoofdvarianten op gevoel kan spelen, en ja, als je het me op de man af vraagt, dat doet pijn dat hij zo met zijn talent omgaat en ja het is verschrikkelijk als je wordt ingehaald door je eigen zoon, maar aan de andere kant staat dat symbool voor het leven.” Zo veel woorden in één vloeiende zin: zo vader, zo zoon.

Roy de Vink (0-1) liet zich na de wedstijd in zijn ziel kijken: “Ik ben er niet helemaal bij de laatste tijd; diep in mij strijden de vogelaar en schaker een verbeten strijd -moet ik me op zaterdagochtend verdiepen in de buidelmees of het fianchetto?- en ik merk dan dat ik aan het bord net te kort kom, waardoor ik rond zet 30 de controle over de partij verlies.”

Als je Koen (0-1) vraagt zijn partij in één zin weer te geven, dan doet hij dat: “Matige opening, positionele puinhoop, kwaliteit weg, afruilen, Kf2, Ke3, Kd4, Kc5, Kb7.” Kill your darlings in optima forma.

Remco (0-1) voegde een nieuw begrip toe aan het schakersvocabulaire: “Vanuit een wiebelende stelling zette ik een koningsaanval op waar Stockfish wel raad mee wist en ook mijn tegenstander goed mee uit de voeten kon; ik iets minder”.

Jan (½-½): “Nadat ik een gelijk opgaande strijd in het verre eindspel een stuk had gewonnen, probeerde ik zo lang een theoretisch gelijkspel van toren en randpion tegen toren en paard tot winst te voeren, dat ik mijn ploeggenoten tot wanhoop dreef, die daarom de Chinees, waar ik traditiegetrouw nummer 100 bestelde, in het complot betrokken om mij vijf keer het verkeerde gerecht voor te zetten -nummer 105, 106, opnieuw 105, 107 en 107b-, waardoor mijn eten veel te laat kwam en ik iedereen ongewild een déjà vu bezorgde, omdat er  voor de tweede keer om mij gewacht moest worden”. Tot slot nog een sfeerafbeelding om de minirapportage compleet te maken. De foto van de mand met kunstfruit is bij mij op te vragen.

Verslag: Wouter Abrahamse

Al snel werd duidelijk dat beide teams vol voor de winst speelden. Op veel borden ontstonden scherpe stellingen en overal werden pionnen gelanceerd. Het leek erop dat beide teams goede kansen hadden, maar het waren de gasten uit Limburg die de eerste partij wisten te winnen, toen Jan van Jan wist te winnen. Kort daarna volgde een tweede overwinning voor Zuid Limburg, toen Bent zich gewonnen gaf nadat zijn tegenstander met een tactische zet materiaal zou winnen.

Mijn partij was de volgende die tot een einde kwam. Mijn tegenstander had twee paarden geofferd voor een gevaarlijke aanval, maar toen bleek dat er geen mat in zat, had ik twee stukken voor drie pionnen. Mijn tegenstander hield het toen voor gezien.

Op bord 2 was Frank vrijwel gelijktijdig klaar. Hij had geprobeerd zijn tegenstander het moeilijk te maken door de pionnen op de koningsvleugel naar voren te schuiven, maar zijn tegenstander wist op thematische wijze tegenspel te creëren op de damevleugel. Toen Frank ook nog een blunder beging, besloot hij de partij op te geven. Dit bracht de stand op 1-3.

Voor Koens tegenstander was dit genoeg reden om remise aan te bieden, ondanks dat hij een betere stelling had. De kloktijden zullen ook meegewogen hebben bij deze beslissing, aangezien Koen veel meer tijd op de klok had.

Met nog drie partijen in volle gang, leek de kans om punten te scoren steeds kleiner te worden. Zuid-Limburg haalde de punten binnen doordat Ties Dumont van Remco won. Invaller Philippe wist de eer van ASV nog wel een beetje te redden door zijn partij te winnen. Hij had in de opening meer ruimte gekregen dan zijn tegenstander, en met een pluspion in het eindspel trok hij de partij over de streep.

Wouter probeerde nog een lastige stelling te verdedigen om zijn ongeslagen reeks voort te zetten, maar dit was te vergeefs. Zijn tegenstander kon binnen komen met zijn twee paarden en niet veel later werd Wouter mat gezet. Daarmee eindigde de wedstrijd in een pijnlijke 2.5 – 5.5 nederlaag voor ASV.

Verslag: Marc Sterk

Met Frank weer in de gelederen en Remco langs de zijlijn voor de mental support traden wij vol goede moed aan. De tegenstander uit Oss leek er minder zin in te hebben want binnen no time gaven zij 2 witborden remise. Jan kwam op bord 1 met zwart gelijk uit de opening waarna er veel stukken werden geruild. Er restte een iets beter eindspel maar Jan’s gezondheidsproblemen stonden een lange strijd in de weg. Er werd remise aangeboden en dit werd zonder veel nadenken door wit geaccepteerd. Roy speelde een symmetrische Engelsman waarin wit niet al teveel moeite deed het spel te maken. Roy zag geen goede voortzetting en het remise aanbod van wit werd dan ook met enige tegenzin aangenomen.

Ondergetekende kwam met zwart goed uit de opening waarin wit zeeën met tijd gebruikte en ook nog eens matige zetten produceerde. Een grote fout resulteerde voor mij in stukwinst en toen ik niet veel later ook de dame kon winnen tegen toren en paard was de strijd snel beslist. Murat was ondertussen op bord 8 bezig een chaotische partij naar zich toe te trekken. Even leek het toreneindspel in remise te verzanden toen beide partijen de kans kregen een dame te halen. De koning van zijn tegenstander stond echter open en bloot op het bord en na een onnauwkeurige zet won Murat de dame en daarmee de partij.

Wouter kreeg in zijn favoriete opening een gambiet voor de kiezen en besloot hetgeen wat werd aangeboden dan maar mee te nemen. Van veel compensatie bleek geen sprake en Wouter wist zijn gewonnen stelling met de nodige moeite te converteren naar een vol punt. Inmiddels hadden wij dus 4 punten in de pocket en was de overwinning bijna binnen.

Bent en Frank hadden zeer ingewikkelde stellingen maar Marc leek toch wel op weg naar een simpele overwinning in een dubbel toreneindspel. De tegenstander van Bent was zijn hoge rating duidelijk waard gezien de wijze hoe hij in een zeer lastige stelling de dreigingen van Bent steeds weer wist te pareren. Na een geforceerde dameruil restte er een verloren eindspel wat door zijn tegenstander goed werd uitgespeeld. Frank wist zijn zeer ervaren tegenstander met een kamikaze zet een rad voor de ogen te draaien en ging er in een lastige stelling met de winst vandoor. Tijdens de partij gooide de tegenstander er af en toe een kreun of vloek uit zodat Frank meteen feedback kreeg op de kwaliteit van zijn zetten.

Dat Marc zijn partij won is eigenlijk een wonder want als je tegenstander zo vaak remise aanbied krijg je toch spontaan zin om het aan te nemen om van het gezeik af te zijn. Marc liet zich echter niet van de wijs brengen en voerde het eindspel soepel naar winst.

Verslag: Koen Maassen van den Brink

Remco’s ‘Winawer’s Wulpse Witte’ werd in de rechterbovenhoek aan de praat gehouden. Ongebalanceerder dan dit wordt het waarschijnlijk niet. Veel rekenwerk en naast een zeer hoofd uiteindelijk een pijnlijke nederlaag door een chique schaakje. 

Via het Verenigd Koningrijk vervolgens naar Catalonië. Hanging Pawns is niet alleen een zeer aan te raden youtube-kanaal, maar bleek voor Marc ook bijzonder irritant om tegen te spelen. Ook hier een dame buitenspel en de uiteindelijke nul.

Murat had zijn eigen fantasie in de Fantasy. Eentje die niet echt goed was pour les yeux maar wel uiterst doeltreffend bleek. Geduld, stug verdedigen en uiteindelijk de damevleugel oprollen, parfait!

Ik kan remise maken, zei Jan. Bent’s blik zorgde ervoor dat na afdruipen richting bord het bijna hoorbaar kraakte in het hoofd tussen de handen. Hoe hij het deed blijft een mysterie, maar Jan’s zege was even later binnen.

Wouter durfde vast niet dezelfde opmerking te maken. Hij koos er zelf voor om het lichte stukkeneindspel tot buiten de toleranties op te rekken. Gelukkig trok hij aan het langste eind.

Omzichtig en traag baanden Bent en opponent zich door het Meraner Woud. Het pad d’equalité werd uiterst zorgvuldig bewandeld. De kreet ‘0.0’ viel zelfs en het ging niet over bier.

‘Vijf maanden niet gespeeld’ probeerde Koen nog voor de start aan het topbord. Ongetwijfeld nog steeds geïnspireerd door eerdere puike resultaten en helemaal zen terug uit Azië hield hij zich goed staande. Ook hier iets met geduld. En dan mag het stuk je kant opkomen. Scherp hoor, dat ondekbaar matje.  Evident dat we zeer content zijn met onze eerste teamoverwinning.

Verslag: Roy Vink